Dag 11.        3 mei Een nieuwe dag is aangebroken, om 5.00 uit de veren , wassen , laatste spullen inpakken en naar het restaurant voor wat laatste Mongoolse koffie , en een broodje . Dan vertrek naar het 6.00 vertrek naar het station, de trein komt om 6.30 het station binnen rijden , instappen , en de wagon weer inrichten voor de komende 36 uur. De medereizigers zijn ook weer aanwezig en gaan mee tot Beijing, daar gaan we ieder ons weg weer en nemen we afscheid, zij blijven 4 dagen daar terwijl wij na 2 dagen richting onze boot gaan. Vanavond krijgen we nog het avontuur van de treinstellen wisselen, hopelijk kan ik daar iets van filmen, we zullen zien. Voorlopig is het zitten , eten ,koffie drinken en van de erg mooie omgeving genieten. En slapen, Von is haar slaap van de afgelopen nacht aan het inhalen, die was uit eindelijk zeer kort. Het internet lag er gisteravond uit in het Hotel dus we hebben geen kontact meer kunnen hebben tot 24.00 geprobeerd , helaas. Volgende bericht is pas weer mogelijk in Beijing. Eerste stop om 12.33 weer achter de rug , op station kwamen ze met boodschappenkarretjes om etenswaren te verkopen.  12.57 weer de trein in, het is snel werken om eten te bemachtigen , de lunch  ook weer naar binnen. Klaar voor de middag dut. Deze trein komt ook uit Moskou dus heeft ook inmiddels 5 dagen achter de rug. Het naar het toilet gaan is  dan ook een bezoeking , de vloer is 300 jaar niet schoongemaakt zoals ook de toilet , het stink er dat een paar neus propjes niet overbodig zijn, dus wassen sla ik morgenochtend over .  8 dagen niet douchen , dan overleef je 1 dagen wassen wel. De middag stop hebben inmiddels ook gehad en de temp stijgt op dit moment Naar de 30 C in Beijing was het vanmorgen al 30 dus we hoeven niet bang te zijn voor kou, Het is nu 16.45 en we rijden het begin in van de Gobi woestijn , waar we een groot deel naar Beijing in zullen vertoeven. Zo ook van mij een krabbeltje, het uitzicht is troosteloos!!! En dat is nog vriendelijk gezegd. We zien niets dan zand en nog eens zand. Dit stuk van Mongolie  had ik wel willen overslaan. De mooie dieren die we eerst zagen zijn spoorloos verdwenen en ook in de trein valt weinig te beleven. Bijna iedereen hangt een beetje op de bank of ligt te slapen. Het wordt steeds stoffigere in de trein al zijn de ramen dicht, wat niet lekker is met de warmte door die grote zandbak waar we door heen rijden, na 12uur zijn we dan  bij de Mongoolse grens de eerste stop , we mogen er niet uit , diverse formulieren invullen, paspoorten inleveren en binnen wachten. Na 2 uur paspoort terug , de trein vertrekt weer voor 1 km , weer de stop weer het zelfde ritueel , ( Chinese grens ) . Na de eerste  administratieve beslommeringen , wordt de trein op een zijspoor gezet, om het onderstel te wisselen, het Mongoolse spoor is 40 cm smaller dan de rest van Europa en Azië .  De complete trein wordt een loods in gereden en door heftafels omhoog genezen, Chinese wielstellen eronder en zakken maar weer, was interessant gezicht. Trein weer terug op het Chinese spoor en door naar het station waar we de paspoorten weer terug kregen, en toen mochten wij eruit, het was inmiddels 5 uur later, even luchten was wel lekker ,maar door de wederom korte nacht , was slapen welkom. Het is evengoed 0.30 4  mei inmiddels en de bedden moeten nog klaar gemaakt. De trein  vertrekt pas om 0.45 uur en het heeft geen zin om nu te gaan slapen, bij vertrek, dreun het door de hele trein heen en ben je allemaal wakker. Na dit vertrek is het nog 12 uur naar Beijing en dan nog even naar het hotel.  Hopelijk kunnen we dan weer even skypen en mailen met de kinderen en verdere familie en vrienden. Eerlijk gezegd zie ik wel op tegen Beijing, daar kom ik op plekken waar herinneringen met pa boven zullen komen, voor hem een plek waar hij al jaren naar toe wilde maar door ziekte van ma niet meer toe kwam, hij heeft daar zo genoten met zijn 3 zoons bij zich, en voor ons later het besef dat dit zijn laatste reis is geweest , welke hij nog bewust heeft meegemaakt, tijden hebben de boeken en foto's van die reis nog op zijn tafel in de kamer gelegen. Hierna zakte hij langzaam weg in zijn eigen wereld , wat ik tot de laatste dag van zijn leven , heel moeilijk heb gevonden , zo, n intelligente man die wegzakt en zijn eigen kinderen langzaam vergeet, heel triest. Een lieve vrouw ,  3 meiden en de 7 kleinkinderen zijn een genot en helpen je door deze  lastige tijden heel, een rijk bezit. Het is inmiddels 01.00 uur en de trein versterkt weer voor het laatste stuk,  Doe het licht uit en ga slapen,welterusten tot morgen.